به گزارش روابط عمومی هیأت پزشکی ورزشی استان تهران، شکست بخشی طبیعی از مسیر ورزش و پیشرفت است؛ اما تکرار آن ممکن است احساس ناامیدی، اضطراب و ترس از شکست دوباره را در ورزشکار ایجاد کند. در چنین شرایطی، بازیابی روانی به‌اندازه ریکاوری جسمانی اهمیت دارد.
یکی از نخستین گام‌ها، جداکردن نتیجه مسابقه از هویت فردی است. موفق‌نشدن در یک رقابت، به معنای ناتوان‌بودن ورزشکار نیست و نتیجه یک مسابقه نمی‌تواند ارزش یا تمامی توانایی‌های او را تعیین کند.
ورزشکار پس از شکست بهتر است به‌جای تمرکز صرف بر برد و باخت، عملکرد خود را ارزیابی کند؛ نقاط قوت و بخش‌های نیازمند تمرین را بشناسد و برای رقابت‌های آینده، اهداف کوچک، مشخص و قابل‌اندازه‌گیری تعیین کند. موفقیت در همین گام‌های کوتاه می‌تواند اعتمادبه‌نفس را به‌تدریج بازسازی کند.
مدیریت گفت‌وگوی درونی نیز در این مسیر اهمیت زیادی دارد. افکاری مانند «همیشه شکست می‌خورم» باید با جملات واقع‌بینانه‌تری همچون «این مسابقه مطابق برنامه پیش نرفت، اما می‌توانم از آن درس بگیرم» جایگزین شود.
خواب کافی، استراحت ذهنی، گفت‌وگو با مربی یا افراد مورد اعتماد و پرهیز از تلاش شتاب‌زده برای جبران شکست، به بازگشت آرامش کمک می‌کند. ورزشکاران باید به یاد داشته باشند که هیچ‌کس همیشه پیروز نیست و توانایی بازگشت از روزهای سخت، یکی از شاخص‌های مهم تاب‌آوری و موفقیت ورزشی محسوب می‌شود.
در صورت ادامه‌دارشدن ناامیدی، اضطراب یا ترس از شکست و تأثیر آن بر تمرین، مسابقه یا زندگی روزمره، دریافت مشاوره از روان‌شناس ورزشی می‌تواند به اصلاح الگوهای فکری و بازگشت مطمئن‌تر ورزشکار کمک کند.